Vlieg er eens uit met Johan Span. Pod Cast met fietsverhalen.

De aanleiding om deze reis te maken was het moment dat Hans Achterbosch over Mongolië en Kazachstan is gevlogen en zich altijd heeft afgevraagd: hoe is het om daar te wonen, te zijn, te leven. “De kanker heeft mij de reden gegeven deze reis te maken. Ik ga de tijd benutten die mij nog resteert en de reis maken van mijn leven”.

Achterbosch vertrekt binnenkort alleen in een Toyota Land Cruiser voor een reis richting China, om na ongeveer zes maanden weer terug te keren naar Nederland. De tocht voert hem dwars door meer dan twintig landen, deels over de weg, maar ook door berggebieden. Niet via de kortste weg en niet via de meest logische route, maar langs plekken die op dat moment goed voelen. Het landschap fungeert als kompas, niet een vooraf uitgestippelde lijn op de kaart.

Geen vaste route
Er ligt geen vaste route en geen strak reisschema. Plannen mogen onderweg ontstaan en net zo gemakkelijk weer verdwijnen. “Het is de reis,” zegt Achterbosch. “Ik heb geen doel.” Keuzes worden gaandeweg gemaakt, op basis van gevoel en omstandigheden.
De reis volgt op een intensieve periode in zijn leven. Achterbosch, architect van beroep en daarnaast bergbeklimmer en avonturier, onderging recent een behandeling tegen prostaatkanker in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam. Na afronding daarvan groeide de behoefte om afstand te nemen en opnieuw richting te geven aan zijn leven. De reis is een persoonlijk project: een proces en een groot avontuur bedoeld om het hoofd leeg te maken en het vertrouwen in lichaam en geest te hervinden.

Geprepareerde Land Cruiser
De Land Cruiser fungeert zes maanden lang als vervoermiddel, onderkomen en uitvalsbasis. Alleen reizen, over land, met de vrijheid om te stoppen of door te rijden wanneer dat goed voelt. Het landschap bepaalt de richting.
De tocht naar China is daarmee niet alleen een geografische reis, maar ook een innerlijke. Achterbosch volgt bewust zijn intuïtie. “Alleen mijn gevoel, mijn hart bepalen de richting.”
Wanneer hij precies terugkeert, is ondergeschikt aan de weg zelf. Het vertrek op 14 mei staat vast.

Volgen op Instagram en LinkedIn
Via zijn volgers op Instagram en LinkedIn hoopt Achterbosch geld in te zamelen voor mensen die behandeld worden voor kanker in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, maar die zelf niet over de middelen beschikken. Zijn doel is om voor iedere gereden kilometer één euro op te halen.

Woensdagavond (22-04-2026) zat hij nog naast mij, in zijn rolstoel, op zijn vaste plek in sporthal Kalverdijkje. Jan de Beer — de man die sport ademde en leefde — en die ‘zag’ hoe LWD Basket Donar Groningen versloeg. Een dag later kwam het onverwachts bericht: “Jan de Beer is overleden.”

LWD Basket coach Klaas Stoppels in gesprek met Jan de Beer.

In 2020 mocht ik een gesprek met hem opnemen, voorafgaand aan een wedstrijd van Aris Leeuwarden.

Woensdagavond zat hij nog naast mij, in zijn rolstoel, op zijn vaste plek in sporthal Kalverdijkje. Jan de Beer — de man die sport ademde en leefde — en die ‘zag’ hoe LWD Basket Donar Groningen versloeg.
Een dag later kwam het onverwachts bericht: “Jan de Beer is overleden.”
Jan was er altijd. Of het nu basketbal was of een andere sport — zijn belangstelling was breed. Vooral bij de thuiswedstrijden van Aris, en later LWD Basket, was hij een vertrouwd gezicht. Stil genietend, betrokken, en altijd aanwezig samen met zijn zoon die hem bracht.
Voor mij was Jan meer dan die trouwe supporter. Mijn herinneringen aan hem gaan terug naar de tijd op de ULO De Wissesdwinger, waar hij mij geschiedenis gaf. Een meester voor de klas — en later ook daarbuiten. Want ook in mijn loopbaan als zelfstandige heeft Jan een bepalende rol gespeeld.
Na mijn tijd in het winkeltje aan de Stationsweg kwam Jan in 1978 — toen VVD-raadslid — op mij af met een vraag die mijn leven mede zou bepalen: “Is het restaurant van sporthal Kalverdijkje ook nog iets voor jou?”
Het bleek een schot in de roos. Met de opening van het nieuwe Kalverdijkje in 1979 brak voor mij een bijzondere periode aan. Tot het jaar 2000 beleefde ik daar mijn mooiste jaren als zelfstandige — jaren die ik voor een groot deel te danken heb aan het vertrouwen en de steun van ‘meester’ Jan de Beer.
Woensdag gaf ik hem en zijn zoon nog een Fries dúmpke. Een klein gebaar, een warm moment.
Donderdag was hij er niet meer. Het besef dat zulke momenten ineens de laatste kunnen zijn, dringt zich nu pijnlijk op.
Jan de Beer laat lege stoelen achter — in de sporthal, in de stad, en in de harten van velen die hem kenden.
Rust zacht, Jan.

Dakloos.

Dat waren nog eens tijden.